روز پرستار؛ سپاس از فرشته‌های زمینی و پاسداران بی‌ادعای سلامت

✍🏻 محمدعلی علیزاده

پرستاران، فرشته‌های زمینی‌اند؛ آنان که در مرز باریک میان درد و آرامش، اضطراب و امید و گاه زندگی و مرگ، بی‌هیاهو ایستاده‌اند تا رنج انسان‌ها را کمتر کنند.

در روزهای آرام و روزهای بحران، در جنگ و صلح، در بیمارستان‌های شلوغ و شیفت‌های فرساینده، پرستاران سنگربانان بی‌ادعای سلامت‌اند؛ با دستانی که مرهم زخم‌هاست، چشمانی که مراقب کوچک‌ترین تغییر حال بیمار است و قلبی که حتی در اوج خستگی، مسئولیت انسانی خود را فراموش نمی‌کند.

می‌دانیم که پشت این تعهد شریف، دغدغه‌های فراوانی پنهان است؛ از فشار کاری و فرسودگی جسمی و روانی تا مشکلات معیشتی، کمبود نیرو و احساس دیده‌نشدن و قدرنشناسی. نارضایتی از این شرایط، چیزی از ارزش خدمت آنان کم نمی‌کند؛ چه‌بسا ایستادگی حرفه‌ای در دل همین دشواری‌ها، گواه روشن‌تری بر شرافت، وجدان کاری و تعهد اخلاقی و انسانی آنان باشد.

اما شرافت پرستاری نباید بهانه‌ای برای نادیده‌گرفتن حق پرستار باشد. آنان که با جان و آرامش مردم سروکار دارند، خود نیز سزاوار امنیت شغلی، معیشت آبرومندانه، احترام حرفه‌ای، نیروی کافی و شرایط کاری عادلانه‌اند. قدردانی واقعی، در کنار تبریک و تشویق، به شنیدن مطالبات و اصلاح شرایطی نیاز دارد که فرسودگی این سرمایه انسانی را به دنبال دارد.

به همه پرستاران سرزمینم درود می‌فرستم؛ به آنان که گاهی خستگی خود را پشت لبخندی پنهان می‌کنند تا بیمارشان آرام بگیرد و در روزهایی که خود نیازمند حمایت‌اند، همچنان پناه و تکیه‌گاه دیگران می‌مانند.

روز پرستار مبارک؛ به امید روزی که همان‌قدر که پرستاران برای حفظ جان و کرامت انسان‌ها می‌کوشند، جامعه و مسئولان نیز برای حفظ کرامت، سلامت و آرامش آنان بکوشند.