مردم‌سالاری در آیینه اعتماد

در چنین ساختاری، مسئولیت‌پذیری و پاسخگویی دو روی یک سکه‌اند. رئیس‌جمهور نمی‌تواند از مسئولیت تصمیمات خود شانه خالی کند و در مقابل، نظام حکمرانی نیز باید امکان اعمال این مسئولیت را برای او فراهم آورد. از همین رو، یکی از مهم‌ترین جلوه‌های مردم‌سالاری دینی زمانی آشکار می‌شود که میان ارکان مختلف نظام، رابطه‌ای مبتنی بر اعتماد متقابل شکل گیرد؛ اعتمادی که نه از سر مصلحت‌های مقطعی، بلکه بر پایه تعهد به منافع ملی و حقوق مردم استوار باشد.

در همین چارچوب، آنجا که رهبر انقلاب با وجود داشتن دیدگاه یا نظر متفاوت، به تعهد رئیس‌جمهور در پاسداری از حقوق ملت ایران اعتماد می‌کنند و مسئولیت تصمیم را به دولت واگذار می‌نمایند، یکی از ارزشمندترین صحنه‌های بلوغ سیاسی و حکمرانی در جمهوری اسلامی به نمایش گذاشته می‌شود. این رفتار نشان می‌دهد که مردم‌سالاری دینی نه یک شعار، بلکه سازوکاری عملی برای پیوند میان رأی مردم، مسئولیت مدیران و نظارت و هدایت کلان نظام است.

اعتماد، سرمایه‌ای است که به آسانی به دست نمی‌آید. همان‌گونه که رئیس‌جمهور در برابر ملت مسئول است، این اعتماد نیز مسئولیتی مضاعف بر دوش دولت قرار می‌دهد تا در همه تصمیمات، منافع ملی را بر هر ملاحظه دیگری ترجیح دهد و پاسخگوی نتایج عملکرد خود باشد. در چنین شرایطی، مردم نیز با مشاهده این پیوند میان اعتماد و مسئولیت، احساس می‌کنند رأی آنان در عالی‌ترین سطوح تصمیم‌گیری کشور اثرگذار و محترم شمرده می‌شود.

امروز بیش از هر زمان دیگری کشور نیازمند تقویت همین سرمایه اجتماعی است. سرمایه‌ای که از تعامل سازنده، اعتماد متقابل و مسئولیت‌پذیری شکل می‌گیرد و می‌تواند پشتوانه عبور از دشواری‌ها و چالش‌های پیش رو باشد. اقتدار ایران تنها در توان نظامی یا ظرفیت‌های اقتصادی خلاصه نمی‌شود؛ بخشی مهم از این اقتدار از اعتماد میان مردم و حاکمیت و میان ارکان مختلف نظام سرچشمه می‌گیرد.

اعتماد رهبری، مسئولیت دولت و پشتیبانی ملت، سه ضلع مثلثی هستند که می‌توانند ضامن پیشرفت، ثبات و اقتدار ایران باشند.